Utanılacak Bir Şey Yok

Diyabet hastalığında utanılacak hiç bir şey yoktur. Vücudumun üretmediğini biz dışarıdan veriyoruz. Bizlerde kafeteryaya, lokantaya, sinemaya gidebiliriz. Önce iğnemizi yaparız, sonra yemeğimizi yeriz. O dışarıdan tuhaf gözlerle bakanlar olmasa her şey çok daha güzel olacak.

Tam iğnemi yapacağım biri gelip soruyor “o iğne de nesi?” başlıyoruz anlatmaya. Cümlenin sonu şu oluyor; “Vah vah, bu yaşta insülin mi? Vah yazık vah.” İşte o zaman üzülüyorum.

Benim bir diyabetli ablamı iğne yaparken biri görmüş. Güvenlik görevlisine lavaboda uyuşturucu yapıyor diye şikâyet etmişler. Allahım ne cahiller var anlatamam size. O ablam diyabet kartını göstermiş de sonra inanmışlar.